گاهی هم برای رضای خدا فراموش می کنیم

ای کاش سهم دلم در ندیدنت شکیب بود  

 آن دم که شرح غمش می نوشت او هم غریب بود

با هر که نشستم پرسیدم از نشانی تو،صد بار 

به من نزدیک و من دور ، این هم عجیب بود

با ضربه های بی توقف ایام ، فراموش کرده ایم  

چشمت برای هر دل بیمار هم طبیب بود

تو اولین ستاره روشن به شام تار   

 سوسویی ازتوهم نشانی راه حبیب بود

بابی کسی فاصله ها گشته تار مو  

در اعتقاد ما،حبیب با رگ گردن قریب بود

ما مدعی به پیروی از چشم های تو  

اما بیاد نمی آوریم که یوسف نجیب بود

گاهی هم برای رضای خدا فراموش می کنیم 

پاداش بی خبران به عیسی بن مریم صلیب بود

م(دلقک)

سیب سرخ

اگر سحر مرا ندید،

تو را قسم به اشک های لاله های نا امید ،

تورا قسم به ناله های کفتران بی نصیب ،

تو را قسم به نورهای روشنی که از دیار یوش میرسند ،

به او بگو :

که بلبلان ز طعنه های بی جواب زاغ ها سرودشان تمام شد ،

 به او بگو :

که راز سیب سرخ هم به طعم بی مثال زردکردن رخش خلاصه شد،

به او بگو :

زدست غنچه های بی مرام شب چگونه اشک های بی حساب بوته بی پناه شد،

به او بگو :

که جاودانترین کلام زندگی ، به قصه ای بدل شد و نوشته بر کتاب شد.

م(دلقک)

امشب

در یک خواب عجیب ، رو به سمت کلمات ، بازخواهد شد.

باد چیزی خواهد گفت .

سیب خواهد افتاد، روی اوصاف زمین خواهد غلتید ، تا حضور وطن غایب شب خواهد رفت.

سقف یک وهم فرو خواهد ریخت.

امشب

ساقه ی معنی را ،  وزش دوست تکان خواهد داد ،  بهت پرپر خواهد شد.

ته شب ، یک حشره

قسمت خرم تنهایی را ، تجربه خواهد کرد.

داخل واژه ی صبح

صبح خواهد شد.              

سلام بر یگانه ی هستی و درود بر دلیل مستی.

بهترین کلامها نصیب بر خلاصه ی هدایت و خاندان امامت.

سلام بر تو ای بهانه ی نوشته های دل.

و باز هم سلام و این بار صدها سلام بر عزیز همراهم  

شاید این همراهی از جنس بودن های روزمره گی نباشه، اما خوشحالم که دلیلی بر بودن پیدا کرده ام. 

امیدوارم که بودنمون در کنار هم دلیلی بشه بر دوست داشتن و باز امیدوارم که بتونیم با هم بمونیم.

خیلی زوده که لو بدم که برای چی این وب رو راه انداختم؟ نه؟ 

.